*अश्रूंच्या सावलीत घेतलेली शपथ, शोक, संवेदना आणि राज्यकर्तव्याचा कठोर क्षण*
नंदूरबार(प्रतिनिधी):-महाराष्ट्र आज एका वेदनादायक वळणावर उभा आहे. आदरणीय अजित दादांच्या निधनाने राज्याच्या राजकीय विश्वातच नव्हे, तर हजारो कार्यकर्त्यांच्या आणि सामान्य माणसांच्या मनात न भरून येणारी पोकळी निर्माण झाली आहे. हा केवळ एका नेत्याचा मृत्यू नाही; तो एका विश्वासाचा, एका आधाराचा, आणि अनेकांच्या आयुष्यातील मार्गदर्शक सावलीचा अंत आहे. अशा काळात शब्द अपुरे पडतात, भावना गुदमरतात, आणि मन वास्तव स्वीकारायला तयार नसतं. अजित दादा हे नाव कार्यकर्त्यांसाठी फक्त राजकीय नेतृत्वाचं प्रतीक नव्हतं. ते संवादाचं, आपुलकीचं आणि संघर्षात साथ देणारं नातं होतं. कार्यक्रम, दौरे, निर्णय, आंदोलनं—प्रत्येक ठिकाणी त्यांच्या उपस्थितीने कार्यकर्त्यांना बळ मिळायचं. “आपला माणूस आहे” ही भावना त्यांच्याशी जोडलेली होती. आज ती भावना अनाथ झाल्यासारखी आहे. अशा दुःखद पार्श्वभूमीवर आज सुनेत्रा वहिनींनी उपमुख्यमंत्री म्हणून शपथ घेतली. हा निर्णय सहज घेतलेला नव्हता, ना तो कोणत्याही उत्साहात घेतलेला. हा शपथविधी म्हणजे अश्रूंमध्ये घेतलेला संकल्प होता—राज्य थांबू नये, लोकांचे प्रश्न दुर्लक्षित राहू नयेत, आणि शोकाच्या काळातही जबाबदारीची मशाल विझू नये, यासाठीचा. आजचा शपथविधी नेहमीसारखा नव्हता. सभागृहात जल्लोष नव्हता, टाळ्यांचा कडकडाट नव्हता. वातावरणात होती ती शांतता—जड, बोलकी आणि वेदनेने भारलेली. प्रत्येक चेहऱ्यावर दुःख स्पष्ट होतं. कार्यकर्त्यांच्या डोळ्यांत प्रश्न, अस्वस्थता आणि भीती होती. “आता पुढे काय?” हा प्रश्न कुणीही मोठ्याने विचारला नाही, पण तो प्रत्येकाच्या मनात घुमत होता.
अशा क्षणी शपथ घेणं म्हणजे सत्ता स्वीकारणं नव्हतं; ते जबाबदारी स्वीकारणं होतं. व्यक्तिगत दुःख बाजूला ठेवून सार्वजनिक कर्तव्य उचलणं हे सहज शक्य नसतं. पण राज्याच्या हितासाठी, लोकांच्या भावनांचा विचार करून, प्रशासनाची घडी विस्कटू नये म्हणून हा निर्णय घ्यावा लागला. हा निर्णय भावनांविरुद्ध नव्हता; तो भावनांना समजून घेऊन घेतलेला होता. राजकारणावर अनेकदा टीका होते—ते संवेदनाहीन असल्याची, मानवी दुःखाशी त्याचा संबंध नसल्याची. पण आजचा दिवस त्या आरोपांना छेद देणारा ठरतो. आज इथे सत्ता केंद्रस्थानी नव्हती; केंद्रस्थानी होतं दुःख, शोक आणि त्यातून उभं राहण्याचं धैर्य. हा शपथविधी म्हणजे “आम्हालाही वेदना आहेत, पण आम्ही पळ काढणार नाही” असा निःशब्द संदेश होता. अजित दादांची जागा कुणीही भरू शकणार नाही. त्यांचं नेतृत्व, त्यांचा अनुभव आणि त्यांची आपुलकी ही अमूल्य होती. त्यांची आठवण केवळ स्मृतीपुरती मर्यादित राहणार नाही; ती पुढील निर्णयांत, धोरणांत आणि कार्यकर्त्यांच्या संघर्षात सतत जाणवत राहील. त्यांच्या नावाशी जोडलेली जबाबदारी अधिक जड आहे—कारण अपेक्षा मोठ्या आहेत. सुनेत्रा वहिनींसमोरचा प्रवास सोपा नाही. हा मार्ग भावनांनी भरलेला आहे, शोकाने वेढलेला आहे आणि अपेक्षांनी कठीण झालेला आहे. आजची शपथ ही केवळ पदग्रहण नाही; ती विश्वास जपण्याची शपथ आहे. कार्यकर्त्यांच्या डोळ्यातील दुःख ओळखून, जनतेच्या प्रश्नांना न्याय देण्याची ही कसोटी आहे. आज महाराष्ट्राने एक वेगळं चित्र पाहिलं—जिथे राजकारण उत्सवात नव्हतं, तर शोकात होतं. जिथे निर्णय थंड डोक्याने घेतले गेले, पण मन मात्र वेदनेने ओथंबलेलं होतं. भावना आणि कर्तव्य यांचा हा संघर्षच आजच्या क्षणाचं खरं वास्तव आहे. हा दिवस इतिहासात नोंदला जाईल—अश्रूंच्या सावलीत घेतलेल्या शपथेचा, आणि शोकातूनही पुढे जाण्याचं धैर्य दाखवलेल्या नेतृत्वाचा. कारण कधी कधी राजकारणाचं खरं सामर्थ्य सत्ता मिळवण्यात नसतं, तर दुःखाच्या क्षणीही जबाबदारी उचलण्यात असतं.
डॉ. अभिजीत मोरे
जिल्हाध्यक्ष, राष्ट्रवादी काँग्रेस पार्टी नंदुरबार जिल्हा.